Χριστουγεννιάτικοι φιόγκοι: Μια αληθινή μαρτυρία για την Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή

Το δέντρο τυλιγμένο στο δίχτυ φτάνει στο σπίτι για τον χριστουγεννιάτικο στολισμό. Καθώς ο σύζυγός μου το ανεβάζει στις σκάλες και κάνω χώρο για να περάσει μέσα από το σαλόνι, ήδη αυτή η μυρωδιά του κομμένου έλατου με ταξιδεύει στο βουνό. Με πάει σε ένα ορεινό καταφύγιο, όπου πίνω τη ζέστη μου σοκολάτα, με θέα τα υπέροχα χιονισμένα έλατα.

Ξαφνικά, τα κλαδιά του με τσιμπάνε και με επαναφέρουν στη στιγμή. Εδώ στο σαλόνι του σπιτιού μου που έχω φέρει τις μπάλες, τα φωτάκια, κάθε λογής διακοσμητικό και την μεταξωτή κόκκινη κορδέλα.  Μα, μόλις πρόσεξα το ψαλίδι που βρίσκεται ακουμπισμένο στο τραπέζι! Το ψαλίδι που έφερα για να κόψω την κορδέλα που αγόρασα για να φτιάξω αυτούς τους υπέροχους κόκκινους φιόγκους που βλέπω στο Pinterest. «Ωχ, τι το θέλω το ψαλίδι εδώ!», σκέφτομαι! Ω, Θεέ μου, ένα κύμα σκέψεων μού παγώνει το αίμα. Νιώθω να πνίγομαι σε έναν ωκεανό σκέψεων! «Και αν επιτεθώ με το ψαλίδι στον σύζυγό μου όσο θα φτιάχνει τα καλώδια με τα φωτάκια!» Ή «και αν τραυματίσω το υπέροχο ζωηρό λαμπραντόρ που τριγυρνάει στα πόδια μας και χώνει τη μουσούδα της στις σακούλες με τα αγγελάκια, τα αστεράκια, τους Αγίους Βασίληδες!» «Αν γίνω ο δολοφόνος των Χριστουγέννων!» Αν, αν αν, χιλιάδες αναπάντητα αν… κατακλύζουν το μυαλό μου! Δεν έπρεπε να φέρω αυτό το ψαλίδι ποτέ! Αυτό το κακό όπλο που θα τα καταστρέψει όλα! Ήδη αυτή τη μαγική στιγμή χαράς την έκοψε στα δυο! Γιατί, γιατί να μην σκέφτομαι τα δώρα που θα μπουν κάτω από το δέντρο ή το ταξίδι που θα κάνουμε σε ένα χιονισμένο βουνό; Ή τα χαρούμενα εορταστικά τραπέζια που φέρνουν κοντά φίλους και συγγενείς; Γιατί να σκεφτώ ότι μπορεί να γίνω επικίνδυνη, γιατί να σκεφτώ ότι θα κάνω κακό; Γιατί να σκεφτώ ότι θέλω να χαλάσω τη γιορτή και να τη μετατρέψω σε ένα αιματηρό επεισόδιο σαν αυτά τα θρίλερ που βλέπω στο Netflix; «Ορίστε, έτσι εξηγούνται όλα για αυτό τα βλέπω…», σκέφτομαι!

Είμαι εξαντλημένη, όλη η μαγεία χάθηκε μεμιάς, αλλά όχι εξαιτίας του ψαλιδιού αλλά εξαιτίας των σκέψεων. Μου παίρνει λίγη ώρα για να επανέλθω στην πραγματικότητα και αυτό γιατί ο σύζυγός μου μού ζητάει να φέρω τα κουτιά με τις μπάλες, ενώ συγχρόνως, ο σκύλος μας αρχίζει να τρώει το πλαστικό που τυλίγουμε τα εύθραυστα γυαλικά. Τότε επανέρχομαι στο τώρα. «Όχι, τίποτα δεν έχει χαθεί», λέω μέσα μου! «Είσαι ακόμα εδώ, κοίτα και το ψαλίδι είναι εδώ!» ακούω μέσα μου τη φωνή μου. Το πιάνω και κόβω την μεταξωτή κόκκινη κορδέλα και νιώθω καλύτερα που το ψαλίδι δε με τρομάζει τόσο πια αλλά με βοηθάει να προχωρήσω με τον στολισμό. Νιώθω καλύτερα που δεν το φοβάμαι τόσο. Σχεδόν το λυπάμαι τώρα αλλά συγχρόνως σκέφτομαι πόσο χρήσιμο είναι. 

Όχι, δεν θα κερδίσει η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, όσο δύσκολο και αν είναι!  Αυτή τη στιγμή είμαι εδώ και θα συνεχίσω να στολίζω το δέντρο. Όχι, δε νιώθω πια τύψεις που σκέφτηκα κάτι «κακό» νωρίτερα. Πάει, πέρασε, οι σκέψεις ανήκουν στο παρελθόν. Σε 5 λεπτά, σε 5 ώρες, σε 5 μέρες θα δούμε τι θα γίνει. Και θα το αντιμετωπίσουμε τότε. Τώρα αποδέχομαι ότι παρόλο που δε μου αρέσει -και ναι, είναι λογικό να μη μου αρέσει -ότι αυτό το ψαλίδι μπορεί να γίνει αυτό που φοβάμαι. Και όμως το πιάνω στα χέρια μου.  Είμαι περήφανη για τον εαυτό μου, είμαι γενναία!

Ας γίνουμε γενναίοι! Ας μη φοβόμαστε να πιάσουμε κάθε λογής ψαλίδι! Ας μη φοβόμαστε να χαρούμε! Είναι γιορτές και μας αξίζει να χαιρόμαστε και τώρα αλλά και πάντα. Δεν είναι το ψαλίδι, είναι  μια σκέψη,  είναι μια στιγμή, θα περάσει, δε θα κρατήσει για πάντα! Δε χρειάζεται να είμαστε τέλειοι, δεν χρειάζεται να απολογηθούμε για το τι σκεφτήκαμε! Δε χρειάζεται να μένουμε δέσμιοι αυτής της σκέψης! 

Πιστέψτε με, ξέρω πως δεν είναι εύκολο, ξέρω πώς πονάει αλλά ο πόνος δε κρατάει για πάντα. Για την ώρα, θα συνεχίσω να στολίζω και να κόβω, να κόβω, να κόβω με το ψαλίδι αυτή τη κόκκινη κορδέλα! Έχω πολλούς χριστουγεννιάτικους φιόγκους ακόμη να φτιάξω!

N.M.